anan 2009.07 ตอน จากซาโตชิถึง...
posted on 26 Jul 2009 13:27 by sakuraiohno in translationก่อนอื่นขอบอกว่า ถ่ายสวยมากกกกกเล่มนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเซทผมของซากุไรที่จะมองให้หล่อก็ได้ มองให้สวยก็ได้อีก แปลกตา แต่สวยมากกกกกก
To Aibachan
ความสัมพันธ์น่าพิศวง แม้จะไร้บทสนทนาก็สบายใจ
ช่วงที่เดบิวท์ ตอนที่ต้องเดินทางไปเชียร์ตามต่างจังหวัด รู้สึกจะได้พักโรงแรมห้องเดียวกับไอบะจังอยู่ตลอดนะ ถึงจะมีเวลาว่างอยู่ประมาณสิบชั่วโมง (0[] 0) ทั้งสองคนก็เอาแต่กลิ้งไปมาบนเตียง ดูทีวี ไม่พูดอะไรสักคำ กับไอบะจังเนี่ย ถีงจะไม่มีบทสนทนาก็ยังรู้สึกสบายใจเลยรู้สึกสงสัยน่ะ แล้วเวลาในรายการวาไรตี้ที่เขาเหมือนเป็นเทพแห่งรอยยิ้มลงมาเนี่ย ผมคิดว่าช่างสมกับเป็นไอบะจังจริงๆ แล้วที่สุดยอดยิ่งกว่าก็คือตลอดสิบปีที่ผ่านมาก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลยด้วย แล้วก็เรื่องซ้อมเต้น เรื่องที่ว่าเป็นคนที่พยายามซ้อมจนเหลือเป็นคนสุดท้ายอยู่ตลอดน่ะ ผมเองก็รู้นะ อยากจะบอกไว้ตรงนี้ว่า "อย่าหักโหมเกินไปละ" จะว่าไป เมื่อ4-5ปีก่อนเคยไปบาร์เรียบๆแต่ดูเท่ที่กินซ่าด้วยกันสองคนมาแล้วนี่เนอะ ทำไมถึงไปกินซ่าที่เป็นที่ของผู้ใหญ่ๆ ถึงตอนนี้ก็ไม่เข้าใจแล้วล่ะ ที่ยิ่งกว่านั้นผมเองก็กลับไปก่อนโดยที่ไม่ได้จ่ายเงินด้วย (หัวเราะ) ไปบาร์ด้วยกันสองคนอีกไหม?คราวนี้รับรองว่าจ่ายเงินแน่ๆน่ะ
my comment; เดี๋ยวนี้จะยังมีเวลาว่างระหว่างทำงานสิบชั่วโมงไหมเนี่ย (เหอๆๆ)
To Matsujun
อยากเห็นหน้าไม่ชอบใจของมัตสึจุนที่ดูเย็นชา
ครั้งแรกที่เจอกับมัตสึจุนเนี่ย ทั้งที่เป็นช่วงเจริญเติบโตแต่กลับตัวเล็กอยู่เลย แถมยังใช้ภาษายกย่องกับผมอีก (ในภาษาญี่ปุ่นจะมีภาษายกย่อง ใช้กับคนที่มีสถานะสูงกว่า) อายนะนั่น อ่า...ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็กลายเป็นภาษาแบบเพื่อนรุ่นเดียวกันไปซะแล้ว (หัวเราะ) เมื่อก่อน เล่นละครเวทีในบทที่ต้องเป็นศัตรูกัน ยังจำได้จนถึงวันนี้เลยที่ทุกวันก่อนขึ้นแสดงประมาณห้านาทีก็จะต้องไปจ้องหน้ากันข้างเวทีเพื่อสร้างความรู้สึก(เป็นศัตรู) ตอนนั้นก็จริงจังน่ะ แต่ถ้ให้มาทำตอนนี้คงหลุดหัวเราะแน่ๆ มัตสึจุนเป็นคนที่ดูเย็นชาแต่่ที่จริงทั้งอ่อนโยนและก็เป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียด อย่างตะเกียบแบบฉีกในกล่องข้าวน่ะ หลังจากฉีกแล้วก็ต้องเอามาขัดๆกันด้วย พวกผู้หญิงถ้าได้เห็นท่าทางการใช้มือของมัตสึจุนแล้วละก็จะต้องหลงใหลแน่นอน! ถ้าเกิดว่าเวลาว่างตรงกันเมื่อไหร่ พามัตสึจุนไปสวนสาธารณะแล้วเล่นแบดมินตันกันดีไหม อยากเห็นหน้าตอนที่ไม่พอใจประมาณว่า "น่ารำคาญเว้ย~" อะไรงี้น่ะ (หัวเราะ)
แต่ว่าคิดไปคิดมา สงสัยคงจะยิ้มให้แทนแน่เลย เขาเป็นคนอย่างนั้นแหละ มัตสึจุนน่ะ
my comment; ขำเรื่องภาษายกย่อง นั่นสิ กลายเป็นภาษาแบบเพื่อนๆ กันไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
To Nino
กำลังตะลึงกับฝีมือมายากลครับ!
เสน่ห์ของนิโนะเนี่ยคงจะบอกได้แต่ว่า คือทั้งหมด แล้วละ ถ้าจะให้ตั้ง catch-phrase แล้วละก็คงเป็น
"ผู้ชายAlmighty"! โดยเฉพาะพัฒนาการด้านมายากลของนิโนะเองจะทำให้รู้สึกชื่นชมด้วย
เพราะทุกคนจะลืมการไขปริศนาจับผิด แต่จะหลงใหลไปกับการใช้มือที่คล่องแคล่วชำนาญของเขาไงล่ะ (หัวเราะ) ความทรงจำกับนิโนะอันดับหนึ่งก็น่าจะต้องเป็น "โอมิยะSK" ความตั้งใจที่จะก่อตั้ง "โอมิยะSK" อีกครั้งนั่นยังไม่เปลี่ยนหรอกนะ! ตอนนี้ถ้าได้วันหยุดมาแบบกะทันหันละ? นั่นสินะ... ชวนนิโนะออกไปร้านขายของเบ็ดเตล็ดสวยๆดีไหมนะ อยากรู้น่ะว่า "ผู้ชายAlmighty" จะซื้ออะไรกันน่ะ แล้วก็...มีบางทีที่ ไม่รู้ทำไมว่ารู้สึกไม่อยากแพ้นิโนะน่ะ อย่างเช่น ถ้านิโนะไปเดทที่รปปงหงิ ผมก็จะไปที่ใหม่กว่าอย่างมิดทาว์นอะไรงี้น่ะ (หัวเราะ) นั่นมันอะไรกันหนอ?
my comment; ขำก๊ากตรงผู้ชายออลไมท์ตี้ นั่นสิ คนอะไรทำได้หมดทุกอย่าง (โดยเฉพาะเล่นบทจิตๆ กริ๊ดดดดด ชอบ)
To Shokun
ความแตกต่างนั่นแหละที่เป็นเสน่ห์ของโชคุง
กับโชคุงนี่รู้สึกจะได้อยู่แบบส่วนตัวด้วยกันบ่อยนะ ยิ่งกว่านั้นยังเป็นเรื่องบังเอิญด้วย! ที่งานเทศกาลเทนจินที่โอซาก้า ตอนที่บังเอิญมาเจอกับโชคุงท่ามกลางคนไม่รู้ตั้งกี่หมื่นน่ะ ตกใจจริงๆนะ พวกเรามีโทรจิตหากันรึเปล่านะ? (ในภาษาญี่ปุ่นใช้คำว่า ความยาวคลื่นเท่ากัน เหมือนกับสำนวนภาษาอังกฤษที่ว่า have same wavelength อธิบายความหมายคือเหมือนคลื่นวิทยุยาวเท่ากัน ก็สามารถพูดคุยกันรู้เรื่องเข้าใจ) ตอนที่ความฝันที่นายพูดมาตลอดว่า "อยากเป็นผู้ประกาศข่าว" เป็นจริง ผมเองก็ดีใจมากเลยนะ คอยดูโชคุงอ่านข่าวในทีวีอยู่ตลอด เพราะว่าเป็นเรื่องที่ผมเองไม่มีวันทำได้ เพราะงั้นจนถึงวันนี้ก็ยังรู้สึกว่า "สุดยอดเลยน้า" อยู่เลยล่ะ (หัวเราะ) ทั้งที่เป็นอย่างนั้นแต่เวลาทำตัวไม่ได้เรื่องในรายการวาไรตี้ก็นะ... ความแตกต่างนั่นมันอะไรกัน!? แต่ว่าเพราะว่านั่นแหละที่เป็นตัวตนของโชคุง เพราะฉะนั้นเป็นอย่างนั้นต่อไปเถอะนะ รูปวาดของโชคุงเอง ผมก็ชอบนะ ถ้าผมเป็นผู้หญิงก็คงจะหลงใหล(รูปวาดของโช)แน่ๆ ก็เพราะเห็นทีไรได้หัวเราะออกมาจากสุดท้องเลยน่ะสิ (หัวเราะ) ก่อนหน้านี้เคยไปตกปลาด้วยกันในงานของนิตยสาร นายบอกว่า "ไปแบบไพรเวทด้วยกันอีกเถอะ" ใช่ไหมล่ะ? สัญญานั่นยังไม่ลืมหรอกนะ!
my comment; ไม่รู้จะพูดยังไง แต่ว่าไฮเทนชั่นมากกกกตอนที่เห็นบทสัมภาษณ์นี่ (ถึงขั้นพิมพ์ไม่ออก) แต่ละประโยคนี่... ไม่ไหวจะฟิลเตอร์ค่าาา ส่วนตัวชอบที่บอกว่า
「でもそこが翔くんらしさだから、そのままでいてください」
เห้อๆๆ *ทำหน้าเคลิ้ม* มีความสุข~
ถ้าเกิดว่ามีชาติที่แล้วจริง คิดว่าตัวเองเคยเป็นอะไร?