SAKURAI*OHNO

ในคาบ intro drama วันสุดท้าย นี่คือสิ่งที่ได้ดู

(พยายาม embed มาหลายทีแต่ไม่ได้สักที เอา url ไปแทนละกัน)

เป็นการแสดงของคุณพิเชษฐ กลั่นชื่น ชื่อว่า "Pichet Klunchun and Meself"

แสดงร่วมกับชาวฝรั่งเศสชื่อ Jerome Bel ไปแสดงมาแล้วทั่วโลก (บางประเทศก็หลายรอบ)

ที่ได้ดูในคลาสเป็นแบบ(เกือบจะ)เต็มๆ ส่วนนี่เป็นช่วงที่เค้าแสดงแบบ transformer 

จากตัวนาง ไปตัวพระ ต่อด้วยยักษ์ แล้วจบท้ายที่ลิง

ดูเต็มๆแล้วจะสนุกมาก สำหรับคนที่ไม่รู้จักโขน จะทำให้ได้ความรู้พื้นฐานในการดูโขน (จึงทำให้เหมาะอย่างยิ่งกับชาวต่างชาติ)

รูปแบบก็เหมือนมานั่งคุยกัน โดยคุณ Jerome ต้องมีแลปทอปวางไว้ข้างตัวเสมอ (อ.บอกว่าจะตีความเจ้าโน้ตบุ๊คนี่หรือไม่ก็ได้ เพราะที่จริงแล้วเค้าวางไว้แก้เขินเท่านั้นเอง =.=||)

เพิ่งรู้ว่าโขนจะไม่เล่นฉากที่มีตัวละครสำคัญตาย เพราะว่าจะทำให้เกิดสิ่งที่ไม่ดีตามมา

แล้วเค้าก็แก้ปัญหาด้วยการ ไปตายหลังเวที... "He died backstage"

หรือว่าเวลาดูโขนสองเวอร์ชั่น รอบแรกเขาจะรำและร้องบทพากย์ภาษาไทย แล้วเล่นอีกรอบด้วยภาษาอังกฤษ (เพื่อแปลให้หนุ่มฝรั่งเศสและคนดูทั้งหมดฟัง)

"Hey, Rama" นี่ถูกใจสุดๆ (เป็นบทที่ยักษ์ร้องท้าพระรามรบนั่นเอง แปลเป็นอังกฤษแล้วได้อารมณ์ฮิพๆดี555)

ที่เราและไอน้ำชอบมากๆก็คือเวลาที่เขาแสดง ทั้งที่ดูเหมือนแสดงเป็นตัวอย่างให้ดูขำๆ

แต่ทุกครั้งสีหน้าอารมณ์เขาจะไปกับสถานการณ์ในฉากที่เขาเล่นมากๆ

อย่างเวลาท้ารบ หรือเล่นฉากร้องไห้ ฉากเช็คคอสตูมก่อนออกรบ (55) สีหน้าก็ไปกับฉากนั้นๆ (ทั้งที่เวลาเล่นจริงหัวโขนจะปิดหมด)

อีกอย่างที่ชอบก็คือการเคลื่อนไหวของโขน ที่จริงก็ชอบดูเพราะข้อนี้แหละ

ท่าทางการเคลื่อนไหว กล้ามเนื้อ มันประสานสัมพันธ์กันไปหมด

เหมือนกับที่เขาอธิบายให้คุณ Jerome ว่า การเคลื่อนไหวของโขนเนี่ย มันจะเป็นวงกลม โค้งงอ

ก็เหมือนกับสถาปัตยกรรมไทยที่โค้งงอ ดูอ่อนช้อยนั่นเอง

ดูการแสดงนี้เลยทำให้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับโขนมากขึ้นเยอะทีเดียว

วิชานี้สนุกนะ แต่ไม่อยากนึกถึงตอนสอบเลย (- o -)||

ปล.เสียดายจริงจังที่ไม่ได้ไปดูศึกแสงอาทิตย์ T.T

วันนี้ (24ก.ค.2552) ได้มาเรียนวิชาปริทัศน์การละคร หรือที่เราเรียกกันติดปากว่า 

อินโทรแดรม คิดว่าน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ไปเรียนที่ตึกบัญชี 

(ห้อง212 เหมาะกับการเรียนวิชาดูหนังดูละครอย่างนี้จริงๆ) 
เนื้อหาที่เรียนในวันนี้เป็นเรื่องภาพบนเวที ตามปกติแล้ววิชานี้จะมีสื่อการสอนอันเป็นที่รัก

นั่นก็คือ ยูทูบ

อาทิตย์ก่อนได้เห็นไลอ้อนคิงส์เป็นละครเวที 
อาทิตย์นี้ได้เห็นม้า!

ตอนเห็นไลอ้อนคิงส์ก็ว่าตื่นตาตื่นใจกับ...ทุกอย่าง ตั้งแต่เพลง circle of life ขึ้นมาก็ขนลุกแล้ว การเต้น คอสตูม หรือกระทั่งทีโมนพุมบ้า ช้าง แรด ยีราฟ ทำออกมาได้เหมือนมาก

พอคราวนี้อาจารย์บอกว่าเหนือชั้นกว่านั้นขึ้นไปอีก
ทั้งคนออกแบบและคนที่สร้างกลไกขึ้นมานี่

ขอปรบมือให้จริงๆ (อะแถมนิ้วโป้งด้วย)

ม้าทั้งหมดนั่นเป็นหุ่น puppet แบบที่ใช้มือชักๆนั่นแหละ 

แล้วอาจารย์ก็เปิดฉากหนึ่งในหนังเรื่อง The Producer ให้ดู
เป็นฉากที่เสมียนหนุ่มใหญ่ชื่อ Leo Bloom มาทำงานสายโดนเจ้านายด่า
ก็เลยฝันเฟื่องว่าอยากเป็นโปรดิวเซอร์ๆ
วีดีโอ embed มาใส่ในนี้ไม่ได้ แปะลิ้งค์ไว้ละกัน I wanna be a producer

ดูในวีดีโอก็สวยงามฟู่ฟ่า (บางคนอาจจะคิดว่าคล้าย wonder girls)
แต่พออาจารย์เปิดเบื้องหลังการทำงานฉากนี้ (ย้ำ ฉากนี้ฉากเดียวนะ) 

อื้ม...โลกมายานี่สุดยอดจริงๆ

ที่เห็นสาวๆใส่ชุดเป็นไข่มุกนั่น ก็ไม่ใช่นึกอยากให้ใส่ก็ใส่ แต่เป็นเพราะตาคุณลีโอเคยพูดไว้ว่า "beautiful girls wear nothing but pearl" ชุดก็เลยตอบสนองความต้องการในฝันของฮี

แต่จะซื่อ บอกว่าใส่มุกก็ต้องมุก ในความเป็นจริงมันไม่ได้
เพราะว่าในท่าเต้นของสาวๆนั้นมีท่าหนึ่งที่ต้องลงไปนอนยกขาตีไปมา
ถ้ามุกจริงละก็...ระบมตาย
คนออกแบบก็แก้ปัญหาด้วยการ....ใช้เม็ดยางเพ้นท์ด้วยยาทาเล็บนั่นเอง
ออกมาเหมือนมุก ตัวไม่ช้ำ ทุกคนแฮปปี้!

เรื่องนี้ที่อาจารย์เลือกมาให้ดูมันก็เห็นองค์ประกอบของภาพรวมบนเวทีได้ครบแบบชัดเจนๆ

ทั้งฉาก เครื่องแต่งกาย แสง เครื่องประกอบการแสดงหรือที่เรียกสั้นๆว่าพรอพ   

เรียนวิชานี้แล้วได้ความรู้ (ในสิ่งที่อยากรู้) เยอะเลยทีเดียว 
ทะลุตั้งแต่ที่มา กระบวนการทำงานทุกขั้นตอนทั้งเบื้อหน้าและเบื้องหลัง
อย่างเรื่องการโอเวอร์ดีไซน์เราก็เพิ่งรู้ว่ามันเป็นความผิดพลาดของคนออกแบบ
อ.ยกตัวย่างเรื่องหนึ่งที่พล็อตทั้งหมดเกิดขึ้นบนหน้าผา มีตัวละครสองคนห้อยต่องแต่ง
พอเปิดฉากขึ้นมาคนตบมือกันใหญ่เลยว่าฉากเหมือนจริงมาก 
ทั้งที่น่าจะเป็นเรื่องดี (ถ้าเป็นเราไปนั่งดูก็คงตบมือด้วยความทึ่งไปกับเค้าด้วย)
แต่ก็กลับเป็นความผิดพลาดร้ายแรง เพราะไม่ทันที่คนดูจะได้ดูละคร ความสนใจก็ไปกับสิ่งอื่นซะแล้ว ระหว่างพักองค์คนดูก็พากันกรูไปขอจับๆฉาก (มันอะไรกันวะเนี่ย?)

นั่นก็เป็นเรื่องแปลกใหม่ที่เราเพิ่งรู้อีกอย่าง...

รวมไปทั้งเรื่องปลีกย่อยแบบ การเลือกที่นั่งที่ดีที่สุดเวลาดูละครเวที ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงละคร (ที่ต้องมีม่านกันไฟกรณีเกิดเพลิงไหม้) 
และทำให้ได้รู้ว่า ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยเป็นที่ๆเจ๋งมาก
เพราะมีทั้งม่านกันไฟและอคูสติกที่ดีเยี่ยมที่สุด (โรงอื่นไม่มี อาจารย์ว่ามาเช่นนั้น) 

รู้สึกได้ความรู้ใหม่ๆ (และศัพท์เทคนิคอีกมากมาย) จากวิชานี้
ถ้าไม่มีเอกเป็นของตัวเองแล้ว สงสัยคงไปได้เลือกเข้าเอกละครแน่เลย
อาจารย์พูดได้เชิญชวนมาก อยากเข้า~~

(ถ้าจะถามว่าแล้วเรียนจบไปทำอะไรได้?......ต้องฟังจากปากอาจารย์จริงๆว่ะค่ะ 555)

ก่อนอื่นขอกราบและโค้งคำนับงามๆ ให้ออนและพี่ปอย ที่เลี้ยงข้าวเมื่อวันอาทิตย์ก่อน (17) ที่ร้านโทราจิโระ@central world (ไม่ได้ชักภาพแกงกะหรี่จานยักษ์เก็บไว้เลยแฮะ ลืม 555)

โกจิโซวซามะเดชิตะ!!!!!

อะริกาโตวโกไซมะชิตะ!!!!!

ขอบคุณมากๆเลยค่ะ!!!!!

มีคนบอกว่าช่วงนี้ (คือเอนท์ติดแล้ว) เป็นช่วงเหมาะแก่การ "ขอ"

ขออะไรพ่อแม่ก็ให้  อะไรประมาณนี้

แต่มันใช้ไม่ได้กับบ้านเราอะ...

เพราะฉะนั้นขอบคุณทั้งสองคนมากๆเลยนะ ดีใจอะ ซึ้งจริงๆนะ T.T

ดังนั้นเราจะตอบแทนผู้มีอุปการะคุณด้วยการ........ แต่งฟิก!!

เย้!~ (......) 

แม้อีกไม่นาน...ก็จะเปิดเทอมแล้ว และไม่รู้ว่าจะต้องวุ่นวายมากน้อยขนาดไหน

จะพยายามแต่งให้ได้แน่นอน! (ทำไมดูไฟแรงผิดปกติ??)

ปล.อืม...ชื่อหัวข้อโพสต์นี่...... อย่าคิดมากกันนะจ๊ะ