2012/09/12(วันพุธ)
วันนี้นัดกับ oxana ลุดา นาโอะ และก็ไอริสว่าจะไปแฮงค์เอ้าท์กันครั้งสุดท้ายก่อนจาก
แล้วก็ตกลงกันว่าจะไปร้องเกะกันที่คิตะเซนริ
นัดกันตอนเที่ยง แต่กว่าจะเข้าเกะก็เกือบๆบ่ายละ
เนื่องจากทุกคนมีจุดร่วมกันคือเป็นแฟนจอห์นนี่ส์ เพลงส่วนใหญ่ที่ร้องเลยเป็นเพลงค่ายนี้แทบทั้งหมด
ก็สนุกสนานเฮฮากันมาก
ส่วนเรากริ๊ดสุดก็ตอนไอริสร้องเพลงเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ สุดยอดมากอ้ะ!!
เวลาผ่านไปเร็วไม่ทันไรก็ห้าโมง ลุดากับโอกซานาที่ต้องออกเดินทางไปฮ่องกงก็เลยขอตัวไปก่อน
ส่วนเรากับไอริสและนาโอะก็ร้องต่อจนถึงหกโมงเย็น
ร้องเสร็จออกมาจากคาราโอเกะก็แอบเศร้าในใจว่าน่าจะมาด้วยกันให้เร็วกว่านี้
เพราะว่าเราเพิ่งมาสนิทกับสองคนนี้ไม่นาน
ก็เดินๆมาที่ป้ายรถบัสจะกลับกัน แต่พอเดินผ่านสตาร์บัคส์ เราก็เห็นว่าพี่สตาร์บัคส์ทำงานอยู่
ไอ้เราก็เริ่มอยู่ไม่สุขละ ใจนี่แทบจะพุ่งเข้าไปในร้านแล้ว
แต่อีกใจก็กลัวเค้ามองไม่ดี พยายามยั้งตัวเอง
แต่พอเดินไปถึงป้ายเราก็ทนไม่ได้ ขอให้นาโอะกับไอริสมาอยู่เป็นเพื่อน แล้วก็เลยปรึกษาเรื่องพี่สตบ.
ทั้งสองคนก็ดีกับเรามาก ยอมไม่กลับแล้วก็นั่งฟังเรา
เราแบบพอคิดดูๆแล้วเราก็เหลือเวลามาที่นี่ได้อีกแค่สี่ห้าวันเท่านั้น แล้วก็ไม่รู้ว่าเค้าจะทำทุกวันรึเปล่าด้วย
เราก็เลย...อยากจะเจอเค้ามากกว่านี้ (พูดไปก็น้ำตาไหลไป นี่ฉันเป็นได้ถึงขนาดนี้อ้ะ!)
อยากขอถ่ายรูปเค้าไว้เป็นความทรงจำที่ดีของการมาอยู่ที่นี่
นาโอะกับไอริสก็เลยช่วยดูลาดเลาให้ แถมยังแสนอตัวช่วยพูดให้อีก 
คือเราก็อยากพูดเองนะ แต่ว่าต่อหน้าเค้าเราจะพูดอะไรไม่ออกทุกทีเลย T_T
พอเริ่มรวบรวมความกล้าได้ นาโอะก็บอกให้เราไปเช็ดหน้าเช็ดตาในห้องน้ำก่อน แล้วก็เดินดูจังหวะอีกรอบ
พอกำลังจะตัดสินใจเข้าไป ปรากฏว่าพี่สตาร์บัคส์ไปทำความสะอาดร้าน เดี๋ยวจะไม่ได้เจอตรงเคาท์เตอร์
เลยต้องถอยมารอเค้ากลับเข้าเคาท์เตอร์ต่อ
พอเค้ากลับมาเราก็เข้าไปในร้าน (ใช้ใบเสร็จที่มีโค้ดไปทำแบบสอบถามในเน็ทแล้วจะได้เครื่องดื่มฟรี - ซึ่ง
เราได้มาเป็นครั้งที่สามแล้ว โชคดีมากกกกกก)
จุดนั้นเราพยายามทำตัวนิ่งๆ ไม่โหวกเหวกกริ๊ดกร๊าดมาก ก็ยื่นใบเสร็จให้เค้า
แล้วนาโอะที่มาด้วยกันก็ถามตรงทันทีว่าแบบ เอ่อ โอโซะเระอิริมัสงะ โทโมดะจิก๊ะโมสุกุคาเอะรุคาระ
คิเนนโนะทาเมะนิ อิชโชะนิชาชินทตเตะโมะอี้เดสก๊ะ?​ (อไรทำนองนี้ เราก็จำไม่ได้แล้ว)
พี่สตาร์บัคส์ก็ยิ้มแล้วบอกไดโจวบุเดส (อะไรทำนองนี้ จำไม่ได้แล้วเช่นกัน)
เราก็แบบ อะริกะโตโกไซมัส แล้วพี่สตาร์บัคส์ก็ถามต่อว่า โอโนมิโมโนะวะ นะนินินาไซมัสกะ?
ฮาเงิบมากจุดนี้ พี่แกยังคงทำงานต่อ
เราก็สั่งครันชี่คาราเมลแฟรปเปชิโนเพิ่มช็อทเอสเปรสโซไซส์ grande 
สั่งเสร็จพี่สตบ.ให้ใบเสร็จแล้วก็บอกให้เราไปรอท้ายเคาท์เตอร์ 
ตอนนั้นเราก็แบบ....แล้วจะถ่ายยังไงอะตัวเอง
พี่สตบ.เค้าก็เดินออกมาจากเคาท์เตอร์ แล้วก็แบบ กลายเป็นว่าถ่ายหน้าเคาท์เตอร์นั่นเลย
คือแบบตอนนั้นก็คิดอยู่ในซอกใจว่า คนในร้านจะมองยังไงวะะ
แต่ความประหม่าเราชนะทุกสิ่ง เราก็แบบยืนห่างจากพี่สตบ.มาก
แล้วนาโอะก็เป็นคนที่สุดยอดมาก บอกเราว่า เขยิบเข้าไปใกล้ๆหน่อยมันถ่ายไม่ได้
เราก็กระเถิบซ้ายเข้าไปนิดนึง ปรากฎว่าถ่ายออกมาดันทำท่าเดียวกันแบบไม่ได้ตั้งใจ
(คือเอามือประสานกันไว้ข้างหน้า)
ตอนแรกเพื่อนถามว่ารูปโอเคไหม เราก็แบบ เขินตัวจะระเบิดแล้วก็เลยบอกว่าโอเคแล้วขอบคุณไป
(ความจริงเราน่าจะถ่ายมากกว่านี้ปะ??? แอบรู้สึกโง่นิดๆ)
แล้วก็มารอรับเครื่องดื่มที่ท้ายเคาท์เตอร์ 
จุดนั้นเราหน้าร้อนมากกกกกกจนจะเป็นลมแล้ว มือก็แอบสั่น พนักงานผู้หญิงที่ทำเครื่องดื่มให้เค้าก็ยิ้ม
(ตอนหลังมาดูเห็นว่าที่แก้วเขียนว่า Thank you ด้วย น่ารักมาก ไม่รู้ว่าพนักงานผู้หญิงหรือพี่สตบ.เป็นคนเขียน
เพราะไม่เห็น...เดาว่าคงเป็นพนักงานหญิงที่อยู่ร่วมเหตุการณ์มากกว่านะ)
 
คือ....เราคิดว่าพนักงานทั้งร้านคงรู้แล้วอะว่าเราชอบเค้า แสดงออกมาซะขนาดนี้
พอรับเครื่องดื่มมาเราก็ออกไปนั่งนอกร้าน (แน่นอนว่าต้องเป็นมุมที่มองเห็นพี่สตาร์บัคส์)
ก็ออกนั่งคุยกับนาโอะกับไอริสว่า เอ้อ 大成功 ว่ะ ว๊ากกกกกกกก
วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกับเค้าสองคน ได้ร้องคาราโอเกะครั้งแรกและสุดท้ายด้วยกัน
ได้ร้องคิวท์ตี้ฮันนี่ที่เคยสัญญาว่าจะมาร้องกันไว้
แถมยังได้ถ่ายรูปกับพี่สตบ.อย่างไม่คาดฝัน
 
มันหลายอารมณ์มากเกินหัวใจเรามันก็รับไม่ทันเหมือนกันนะ
ดีใจกับเรื่องพี่สตาร์บัคส์
เศร้ากับเรื่องที่ต้องจากเพื่อนๆที่นี่
เครียดกับเรื่องคอนอาราเฟส
กังวลกับเรื่องจดหมายที่จะเขียนส่งให้พี่สตาร์บัคส์
และอีกมากมาย
 
ทั้งหมดทั้งมวลทำให้เราต้องมานั่งเขียนระบายในที่นี่ (เวลาท้องถิ่นคือตีสามเป๊ะ)
ทิ้งท้ายที่ก่อนกลับเราเข้าร้านอีกรอบเพื่อเอาแก้วไปทิ้ง ก่อนเดินออกเราก็ก้มๆหัวขอบคุณพนง.หญิงคนนั้น
(พร้อมเสียงพี่สตาร์บัคส์ที่ก้องอยู่ในหูอยู่ตลอดว่า ありがとうございます)
 
ถ้าจะให้ฮันเซตัวเองหน่อยก็อยากจะบอกว่า
เวลาเค้ายังอยู่ตรงหน้าก็มองเค้าซะ! จะแกล้งทำเป็นไม่มองทำซึนไปเพื่ออะไรรร
เดี๋ยวจะไม่ได้เห็นเค้าตัวเป็นๆต่อหน้าสายตาตัวเองแล้วนะ...
 
โอย น้ำตาจะไหล พอดีกว่า
 

Comment

Comment:

Tweet