มาจนถึงพาร์ทสามจนได้สินะ...
 
คือหลังจากถามชื่อคราวนั้นเราก็ไม่ได้คุยอะไรกับพี่สตาร์บัคส์นอกเหนือไปจาก
บทสนทนาระหว่างพนักงานกับลูกค้า ซึ่งมันทำให้ความรู้สึกเราจางลงไปอยู่
 
ร่ำๆว่าจะเลิกละ แต่ก็ยังอยากไปดูหน้าเค้าอยู่ดี ก็เลยยังคงไปสตาร์บัคส์อยู่
 
เราเคยได้ใบเสร็จที่มีโค้ดให้ไปทำแบบสอบถามในเว็บแล้วจะได้โค้ดมาแลกเครื่องดื่มฟรี
ครั้งแรกที่ได้ก็กะว่าจะทำในไอโฟนเลย แต่เหมือนมันเข้าไม่ได้ เราเลย(ถือโอกาส)ไปถามคุณทนก.
เค้าก็หยิบมือถือเราไปดู (กริ๊ด)​ แต่ปรากฎว่าเค้าก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เลยโบ้ยให้พี่โย่งมาดูแทน
โนวววว
แต่พี่โย่งก็ดีมาก ช่วยดูอยู่พักนึงแต่ก็เหมือนจะเข้าไม่ได้ เค้าเลยบอกให้เรารอสักพักแล้วลองใหม่นะครับ
เราก็กลับมานั่งดูพี่สตาร์บัคส์ต่อไป
 
((นอกเรื่อง พอหลังจากนั้นเรามาทำในคอมก็ทำได้ พอเราเอาใบเสร็จนั้นไปซื้อ พี่โย่งอยู่พอดี
เค้าเลยคุยด้วยว่า ทำได้แล้วใช่ไหม ไรงี้ เฟรนด์ลี่มาก))
 
แล้วเหมือนเราก็ได้ใบเสร็จนั่นรอบที่สอง แล้วพี่โย่งก็อยู่(อีกแล้ว) เค้าก็ยิ้มตาตี่ถามว่า ได้อีกแล้วเหรอครับ
เราเลยถามไปว่ามันออกมาแบบแรนดอมเหรอ เค้าก็ว่าใช่ ประมาณร้อยครั้งจะออกมาสักสามที
นี่เราเล่นได้สองครั้งในเวลาใกล้ๆกัน ก็เลยทำกัซซึโพสบอกว่า ลักกี้ ฮ่าๆๆ
 
ทีนี้ตอนเราเอาใบที่สองไปใช้ เราก็เลยเอาไปใช้กับพี่สตาร์บัคส์ บอกเค้าว่าเนี่ยอันนี้ใบที่สองนะ
แต่แบบ เค้าก็ดูงงๆ บอกว่า อะโซ้วเดสกะ แค่นั้น...
ชิ้งงงง
จบเลยจ้า ไปต่อไม่ถูกแล้ว
 
เราก็เลยไม่กล้าชวนคุยอะไรอีก อีกวันไปกับเพื่อน เพื่อนอยากให้ช่วยถามว่าจะใช้ปลั๊กไฟที่นี่ได้ไหม
(โอเค สาเหตุที่เพื่อนต้องใช้ปลั๊กไฟต่อคอมเพราะเราขอให้เค้านั่งเป็นเพื่อนเราต่อ ฮ่าๆๆๆ)
คุณทนก.เค้าอยู่ตรงเครื่องทำกาแฟ เราก็เลยไปถามพนักงานญ.อีกคนแทน
แล้วก็บอกว่า ดาเมะเดส เราก็จ๋อยกลับมาหาเพื่อน
 
แต่หลังจากนั้นเพื่อนก็มาเล่าให้ฟังว่า ตอนที่เราเข้าไปถามพนักงานอีกคน ทนกซังซึ่งกำลังล้างแก้วอยู่
ก็หันควับมามองว่า เราจะมาถามอะไร
 
คือแบบ ถึงจะไม่คิดอะไร แต่ได้อยู่ในสายตาเราก็ดีใจแล้ววว >w<
 
แล้วล่าสุด เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้...
 
เราให้เมล์เรากับเค้าไปแล้ววววว
เขียนไปในการ์ดคำศัพท์ที่เรานั่งทำอยู่นั่นแหละ ฮาาาาา เนิร์ดสาดดด
นั่งทำใจอยู่นานมากกกกจนร้านจะปิด ว่าจะให้หรือไม่ให้ดี
แล้วถ้าให้จะเขียนเมสเสจอะไรรึเปล่า
คิดๆๆจนท้องไส้ปั่นป่วน หายใจไม่ถนัด
แต่สุดท้ายก็คิดว่า จังหวะความกล้ามันมาตอนนี้ก็ต้องตอนนี้อ้ะ
now or never ก็เลยเก็บของ เดินเอาถาดจะไปเก็บ พนักงานญ.คนนึงก็เข้ามารับ
เราส่งถาดให้เค้าเสร็จก็ยืนนิ่งอยู่แป๊บ แบบว่ากำลังรวบรวมความกล้า
ระหว่างนั้นพนักงานญ.คนเมื่อกี้ก็เข้ามาสีหน้าประมาณว่า ยืนนิ่งนี่มีอะไรรึเปล่าคะ?
เราก็ส่งยิ้มให้นางหนึ่งทีแล้วเดินไปหาทนก.ซังที่อยู่หลังเครื่องทำกาแฟ
ตอนนั้นเค้าหันหลังอยู่ เราก็ซุมิมาเซ็น จนเค้าหันมา เราก็ยื่นกระดาษนั่นให้เค้าทันที
เค้าไม่ได้ดู แต่บอกว่า อะริกาโตโกไซมัส ระหว่างนั้นแอบสบตาหนึ่งแว่บ เห็นเค้ายิ้มๆ
แล้วก็มีลูกค้าเดินมาเค้าท์เตอร์พอดี เราเลยรีบเดินหนีออกจากร้านไปสติแตกใจเต้นแรงอยู่ในห้องน้ำ
 
ทำไปจนได้อะดิฉัน

แต่ก็ไม่เสียใจนะที่ได้ทำ

ก็มันเหลือเวลาอยู่อีกไม่เท่าไหร่แล้วนี่นา...

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักดีนะ โมเม้นท์การ์ตูนมาก สู้สู้ สาวไทย

#1 By oh (103.7.57.18|61.90.7.59) on 2012-08-21 17:35