คือ...เรามันไม่ใช่คนสวยอะไร หุ่นนี่ก็พะยูนดีๆนี่เอง
ชาตินี้ก็คิดว่าคงจะไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นในชีวิตเป็นแน่แท้ เล่นอยู่แต่หญิงล้วนมาทั้งชีวิต
กะว่าจะกอดคานอย่างแน่นหนาไม่ให้สั่นคลอน
 
 
แต่พอมาอยู่นี่ อะไรๆมันก็เปลี่ยนไป (นิดนึง)
 
ครั้งแรกที่กริ๊ดดดดจนเสียจริตไปพักนึงก็คือเรื่องนัดบอด(อืม...คงต้องเรียกอย่างนี้ละมั้ง)
เนื่องจากคนที่สำนักงานทุนเค้าถามว่ามีเพื่อนคนญี่ปุ่นบ้างรึยัง เราก็ว่ายัง
เค้าก็เลยแนะนำหลานชายให้รู้จัก (อักษรย่อ ซฮ.) โดยให้เมล์เรากับหลานเค้าไป
 
แล้วก็มีเมล์ส่งมาถึงเราจากซฮ.คนนั้น ถามสารทุกข์สุกดิบ แล้วก็นัดว่ามาเจอกันไหม ไปกินข้าวกันเถอะ
 
เฮ้ย!
 
เอาจริงปะเนี่ย!
 
ไม่เคยเจอหน้ากันเลยนะเว้ยยยยยยย
 
แต่จะปฏิเสธมันก็ไม่ได้ ก็เลยนัดแนะวันเวลาไป พร้อมกับใจตุ้มๆต่อมๆว่า หน้าเค้าจะเป็นยังไงวะ??
 
เกิดมาแนวโอตาคุดูโรคจิต ฉันจะทำยังไงละเนี่ยย ไปคนเดียวอีกตะหาก
 
แต่ถึงกระนั้นเราก็จินตนาการคุณ ซฮ.ไว้แบบต่ำเตี้ยเรี่ยดินที่สุด 
(กลไกป้องกันความผิดหวังให้ตัวเองน่ะ)
พอถึงวันนัดก็ไปยืนรออยู่หน้าสถานี สายตาก็ส่องๆมองๆว่าใครกัน คุณซฮ.
ความรู้สึกตอนนั้นมันแปลกใหม่มากอ้ะ
มายืนรอหนุ่มหน้าสถานี โดยที่หน้าก็ยังไม่เคยเห็น เป็นคนญี่ปุ่นอีกตะหาก
 
แล้วพอเค้าปรากฏตัว เราก็ต้องลบจินตนาการต่ำเตี้ยเรี่ยดินนั่นทิ้งไปทันที
เพราะเค้าไม่ได้ดูแย่เลยว่ะ ดูดีเลยด้วยซ้ำ (อาจจะตัวเล็กหน่อย แต่เข้มๆ ดูเอาท์ดอร์นะ!)
วันนั้นก็ไปนั่งกินอะไรเบาๆ คุยๆกันในอิซะกะยะ (อารมณ์ร้านอาหารมีเหล้าด้วย)
 
พระเจ้าา เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับชีวิตฉันจริงๆเหรอเนี่ย!!!!!!!
 
ก็คุยกันสนุกทีเดียว เค้าดูเป็นคนชอบท่องเที่ยวอะ เค้าแนะนำเว็บอะไรสักอย่าง
เป็นเว็บแนะนำที่พักแบบโฮมสเตย์ทั่วโลก เค้าเองก็เคยใช้ตอนไปเที่ยวต่างประเทศ (แถวๆยุโรปมั้งถ้าจำไม่ผิดจะเ็นเบลเยี่ยม - นั่น! เหมือนซากุไรอีก)
น่ารักอ้ะ!!
เราเองก็พูดโน่นนั่นนี่ไปเรื่อย (รวมทั้งเรื่องน้ำท่วม ประเด็นฮิตที่คนญี่ปุ่นทุกคนต้องถามคนไทย)
 
แต่ที่ประทับใจเราที่สุดคือตอนมาก่อนกลับเนี่ยแหละ
ตอนนั้นเป็นเดือนตุลา เราก็เพิ่งมาถึงได้ไม่ถึงเดือน ยังไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว
เดินมาป้ายรถบัส ก็เห็นว่ามันไปมหาลัยได้แหละ ก็บอกเค้าไปว่า "คิดว่าใช่แหละ"
แต่เค้าก็บอกว่า "เดี๋ยวไปถามดูดีกว่า" แล้วเค้าก็วิ่งไปถามคนขับรถให้
ก่อนจะกลับมาบอกว่า ใช่แล้วๆ ขึ้นได้เลย
 
ส่วนเราก็ขึ้นรถ แล้วโบกมือลา 一期一会 ของฉันไป
 
แต่ก่อนหน้านั่นก็มีประสบการณ์ซินเดอเรลล่า (ตั้งชื่อได้เว่อร์มาก) ตอนไปดูไลฟ์ของ Steve Aoki อีก
อันนี้ขอไม่เล่าดีกว่า มันจั๊กจี้ตอหนวด ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
 
มีอีกเรื่องล่าสุดก็คือเมื่อวันอาทิตย์ สดๆร้อนๆนี้เอง
ไปดูหนัง (เกนจิโมโนกะตะริ เวอร์ชั่นที่โทมะเล่น) กับชายอักษรย่อ...อะไรดีวะ อซ.
(แน่นอนว่าไม่ใช่โอโนะซาโตชิ)
ประเด็นคืออยากดูด้วยกันทั้งคู่แหละ แต่เพื่อนรอบตัวเราก็ดูกันไปหมดแล้ว
ส่วนเราถ้าไม่ใช่เมนทั้งสองก็แอบขี้เกียจไฟท์ไปดูคนเดียว (เหมือนตอน 神様のカルテ ที่ดั้นด้นไปได้)
ก็เลยชวน (นั่น! เป็นฝ่ายชวนก่อนด้วยนะ!) ว่าไปดูกันมะ
ตอนแรกอซ.ก็ไม่ตอบมาตรงๆว่าจะไปหรือไม่ไป แถมบอกว่าจะไปถามว่ามีใครอยากไปดูอีกไหม
เราก็เลย โอเค ไม่อยากไปก็บอกมาาา ฉันจะได้ไปวางแผนหาอะไรทำอย่างอื่น
ระหว่างอาทิตย์เจอกันพ่อเจ้าประคุณก็ไม่ได้พูดอะไรเรื่องนัดกับดิฉันเลย
จนกระทั่งเช้าวันเสาร์พ่อเจ้าประคุณถึงได้เมสเสจมาบอกว่า เจอกันวันอาทิตย์ตอนบ่ายสามนะ 
หนังมีรอบบ่ายสามยี่สิบ เดี๋ยวจะไปซื้อตั๋วไว้ให้ก่อนสองใบ
 
เฮ้ยยย เอาจริงดิ!!!
 
จู่ๆก็จัดการป๊าบๆฝ่ายเดียว ไม่ถามอะไรฉันหน่อยเลยเหรอ?? แบบว่าจะดูรอบไหนดี? จะเจอกันกี่โมงดี?
 
ณ จุดนั้นก็แอบปริ๊ดเบาๆ ผู้ชายนี่มันเข้าใจยากอยู่นะ
 
พอถึงวันจริง ความซวยก็บังเกิดขึ้น เมื่อข้าพเจ้ามีตังติดตัวอยู่ 1500 เยน แต่ราคาตั๋วมันอย่างแพงสุดก็ 1800
เลยคิดว่าจะไปกดตังที่ห้างอิออน ก็ออกจากหอขึ้นรถมาตอนเที่ยงครึ่ง
เพราะว่าจะไปนั่งอ่านหนังสือที่สตาร์บัคส์ เอาบัตรกินฟรีไปใช้ด้วย
แต่ปรากฏว่าพอมาถึง หาบัตรเอทีเอ็มไม่เจอ ชีวิตบัดซบกันละครับที่นี้
 
โชคดีมากกกกอ้ะที่มีบัตรกินฟรีสตาร์บัคส์ เลยไม่ต้องเคว้ง สั่งกาแฟ นั่งทำงานรอเวลานัดไป
พอถึงเวลาก็เดินไปหาที่โรงหนัง อซ.คนนั้นก็นั่งรออยู่
พอตอนเค้ายื่นตั๋วให้เราแอบตกใจ มันเขียนไว้ว่า 夫婦の日
 
couple day อะไรวะเนี่ย!!
 
แต่นั่นนับเป็นความโชคดีอย่างที่สอง เพราะค่าตั๋ว 1800 นั่น ก็เหลือ 1000 มีตังเหลือ 500 อีกตะหาก
 
กริ๊ดดดด
 
แล้วก็เข้าไปนั่งดูเกนจิกัน คือแบบว่า นั่งเกร็งตลอดเรื่องเลยอ้ะ
คือ...ถ้าใครรู้จักเกนจิก็น่าจะรู้ว่าเรื่องมัน...เรท
นั่งดูไปก็ลุ้นว่าจะมีฉากอย่างนั้นอีกไหมเนี่ย เก็บอาการมาก ฮ่าๆๆๆๆ
 
ดูจบแล้วก็แลกเปลี่ยนความเห็นกันนิดหน่อยนะ เพราะเราก็เคยดูเวอร์ชั่นก่อนหน้านี้มาด้วย
แล้วก็ไม่ได้มีอะไรเดินมาขึ้นบัสกลับ (ทางเดียวกันนี่แหละ แต่เค้าลงก่อน)
เป็นอันจบกันไปกับการใช้โปรโมชั่นลดราคา couple day ครั้งแรก (และอาจจะเป็นครั้งเดียว)ในชีวิต
 
คอยดูกันต่อไปว่าในเวลาที่เหลือจะมีอะไรมาเพิ่มในหัวข้อนี้ได้ไหม :))

Comment

Comment:

Tweet

แอร๊ยย ขอให้มีหัวข้อนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ น๊า อยากดูเกนจิิิิบ้างงงงง น้องแพรเป็นคนน่ารักใครอยู่ใกล้ก็สบายใจได้ ไม่แปลกที่จะมีคนอยากมาเจออีกกหลายๆครั้ง สนับสนุนๆ

#3 By freestyle! on 2012-01-29 13:08

แหนะะะะะะะะะ open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile

#2 By ::Materia Hunter:: on 2012-01-25 02:08

เข้ามานั่งอ่าน
มันแอบอิอร๊างเหมือนในการ์ตูนเลย
อยากจะมีประสบหารณ์แบบนี้บ้างสักครั้ง ฮี่ๆๆๆๆ