SAKURAI*OHNO

ในที่สุด...
มันก็ออกมาแล้ว
ตามชื่อเลย - รู้แต่คะแนนแต่ยังไม่รู้อะไรเลย

คือเราก็ลองคิดในเว็บ eduzone อะนะ ความน่าเชื่อถือก็ตามนั้น...
(ตรงที่ให้ประเมินโอกาสเข้ามหาวิทยาลัยอะแหละ)
ก็ได้ตัวเลขมนๆว่า 8139

สำหรับการเตรียมตัวห่วยๆของเรา...มันก็น่าพอใจแล้วล่ะ

เฮ้อ~

เหมือนที่คอมเม้นท์ไปในไดพี่แอน ตอนนี้ซากุระเรายังตูมๆอยู่เลย
ขอให้บานในที่ชอบที่ชอบเถิด...

แล้วปิดเทอมว้างว่าง + สแกนแมกใหม่ๆก็ไม่ค่อยมี เลยไปเอาแมกเก่าๆที่เคยซื้อไว้มานั่งอ่าน

แล้วก็ไปเจออะไรฟิลเตอร์ๆนิดนึง ลงไว้เป็นหลักฐาน อิอิ

メンバーに対して笑えることは？
櫻井「移動車の中で顔を合わせてるのに、その後、スタジオに着いて、2時間ぐらい経ってから、ふと隣にいる俺に対して、突然「あ、翔くん、おはよ」って言う大野くん。“おおっ。やっと、しゃべったよ”って感じで笑えます。」
เรื่องเกี่ยวกับเมมเบอร์ที่ทำให้ยิ้มได้
ซากุไร "ทั้งที่ตอนนั่งรถมาก็มองหน้ากันอยู่ แต่หลังจากนั้นพอถึงสตูดิโอผ่านไปได้สักสองชั่วโมง จู่ๆโอโนะคุงก็หันมาทางผมที่นั่งอยู่ข้างๆแล้วก็บอกว่า "อ๊ะ โชคุง หวัดดี" ก็เลยหัวเราะเพราะรู้สึกว่า "โอ้ ในที่สุด ก็พูดแล้ว" น่ะ"

櫻井「水族館は楽しかったね。水族館行ったのなんて何年ぶりだろ？キレイだったな〜(遠い目)。あと、サメを見ている大野くんのムジャキに喜ぶ顔が見られてうれしかったです(笑)。」
ซากุไร "ที่อะควาเรี่ยมสนุกเนอะ ที่ไปอะความเรี่ยมนี่มันกี่ปีมาแล้วนะ? สวยเนอะ~ (ทอดสายตาไปไกล) แล้วก็ดีใจที่เห็นสีหน้ามีความสุขราวกับเด็กของโอโนะคุงตอนที่กำลังมองฉลามครับ (ยิ้ม)"

แล้วก็อีกเล่มถามโอจังว่า ถ้าให้เปรียบเมมเบอร์เป็นของกินละ?
โช → สตรอว์เบอรี่
นิโนะ → เมล็ดลูกพลับ
ไอบะ → เนื้อย่าง
จุน → โซบะ
ตัวเอง → ขนมปังแถว
"โชคุงน่ะ เพราะว่าให้ความรู้สึกว่าหวา~น♡ นิโนะก็เพราะว่าตอนนี้เขากินแต่เม็ดลูกพลับตลอดเลย ไอบะจังก็ต้องเป็นเนื้อแหละเนอะ แล้วก็ต้องเป็นเนื้อย่างด้วยไม่ใช่แบบสเต็ก! มัตสึจุนก็เป็นโซบะ ส่วนผมก็เป็นขนมปังแถว"

ยืนยันแล้วนะคะ ว่าเค้าหวา~น

ฟิลเตอร์วันละนิดจิตแจ่มใสขอลาแต่เพียงเท่านี้