SAKURAI*OHNO

Monthly ARASHIZM
ver.15-4
Sakurai Sho with Ohno Satoshi

วันนี้ก็ได้ปลาตัวใหญ่! ความสุขขนาด 59 เซนติเมตร

คอลัมน์ที่จะทำให้ความฝันเล็กๆและความหวังของอาราชิกลายเป็นจริง
เดือนนี้เป็นการท้าทายตกปลาทะเลของซากุไร!
แน่นอนว่าถ้าพูดถึงตกปลา...คนๆนั้นต้องมาร่วมด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

ซากุไรกับประสบการณ์ตกปลาทะเลครั้งแรก~กับคุณครูโอโนะที่มาด้วยความรู้สึกเป็นส่วนตัว!?

จะไปแล้วนะคร้าบ!

คุณครูแนะนำวิธีการถือเบ็ด ขว้างเบ็ดและหมุนรอกต่างๆนานาให้โดยตรง
ซากุไรพูดถึงคุณครูโอโนะที่ผูกเบ็ดตกปลาที่ซากุไรเตรียมมาให้ว่า
"เหมือนคุณพ่อจังเลยน้า"

(บนขวา)โอโนะเตรียมเอาเหยื่อตกปลามาให้เป็นกล่อง ซากุไรตกใจถึงขนาดพูดว่า "โห...สุดยอดเลย"
(ล่าง)ปลาที่กำลังดิ้นไปมาก็คือปลาซาร์ดีนที่ซากุไรตกได้ ขนาดเล็กกว่าเหยื่อเสียอีก

รูปนี้เป็นตอนที่ซากุไรตกได้ปลาครั้งแรก เทนชั่นขึ้นสูงสุดๆ

ณ สถานที่แห่งหนึ่งบริเวณอ่าวโตเกียวที่นัดหมายกันไว้ ทั้งซากุไรและโอโนะก็รออยู่พร้อมกันทั้งสองคนแล้ว ครั้งนี้จากความปรารถนาของซากุไร เราก็จะไปท้าทายกับการตกปลาซุท์สุกิกัน! แน่นอนว่าได้ต้อนรับโอโนะในฐานะคุณครูด้วย
เวลา 10.40น. ซากุไรที่ฮัมเพลงประกอบการ์ตูนเรื่อง sazae-san* อย่างอารมณ์ดีว่า "วันนี้ก็อากาศดีจังเลยน้า~" กับโอโนะ คุณครู freestyle ที่บอกว่าวันนี้มาเป็นการส่วนตัวก็พากันขึ้นเรือที่มุ่งหน้าสู่ทะเลฮาเนดะ ถึงเรือจะสั่นโคลงก็ไม่เป็นปัญหา ระหว่างเดินทางประมาณ 30 นาที ทั้งสองก็ใช้เวลาอย่างผ่อนคลายด้วยการอ่านการตูนที่กำลังติดและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเป็นกันเองตลอดทาง

*Sazae-san เป็นการ์ตูนที่เขียนต่อเนื่องมายาวนานกว่าหกสิบปี ได้รับความนิยมเพราะว่ามีเนื้อหาใกล้เคียงกับชีวิตจริงของคนญี่ปุ่น ข้อมูลจากวิกิค่ะ

เมื่อมาถึงจุดแรกคุณครู(โอโนะ)ก็รีบลงมือสอนวิธีถือเบ็ดและขว้างเบ็ดอย่างง่ายให้ทันที ข้างๆซากุไรที่ขว้างเบ็ดท่าทางกล้าๆกลัวๆ (หลังโกงก้นโด่งพิลึก) นั้นก็มีเสียงดังครืดๆๆ แล้วเหยื่อของคุณครูก็ถูกเหวี่ยงลอยออกไป ลูกศิษย์ถึงกับทำตาโตบอกว่า
"โห!~ สุดยอด!”
อย่างไรก็ตามก็ยังมีมือใหม่หัดตกปลาแสนดื้อที่ยังต้องฝึกจนกว่าจะขว้างเบ็ดได้เก่งอยู่...
เริ่มต้นไปได้ประมาณ 20 นาที ซากุไรก็ตกได้แล้ว! เพราะว่าเป็นครั้งแรกก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ระหว่างกำลังเอ๋อๆ ก็ตกปลาซุท์สุกิขนาด 59 เซนติเมตรขึ้นมาได้ ซากุไรตื่นเต้นใหญ่พูดว่า

"หนักมากเลยล่ะ~"

แล้วก็แตะมือกับทุกคน
คุณครูที่มองดูอยู่ข้างๆก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน มองท่วงท่าผึ่งผายของลูกศิษย์ด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้ากล่าวว่า

"ดีใจเหมือนตัวเองเป็นคนตกได้เลยล่ะ~ ความรู้สึกตื่นเต้นตกใจนี่เหมือนกับตอนที่ผมตกได้ครั้งแรกเป๊ะเลย"

หลังจากนั้นอีกหลายนาทีผ่านไป ซากุไรก็ "มาแล้ว~!" ได้มาอีกหนึ่งตัว ครั้งนี้ขนาด 30 เซนติเมตร เพราะว่าตัวเล็กเกินไปก็เลย  "บ๊ายบี~" แล้วปล่อยไป หลังจากนั้นก็มีเสียง

"ไม่ไหวแล้ว! หนุกสุดยอด"
(*หมายเหตุ โชเล่นมุกของคุณ sekai no nabeatsu ที่พูดว่า โอโมโร่วว น่ะ)

ดังมาเรื่อย ดูเหมือนสวิตช์ตกปลาจะเปิดแล้วสินะ

เวลา 12.10 น.

“อ๊ะ กินเบ็ดอีกแล้วล่ะ! คุณครูครับ ขอโทษทีน้า...”

กลายเป็นว่าเหยื่อที่ซากุไรใช้ (เป็นของส่วนตัวของโอโนะ) ดึงดูดปลาไปซะงั้น
ตกปลาเช่นนั้นกันไปได้สักพัก คุณครูก็ตกได้เป็นครั้งแรก ค่อนข้างใหญ่ทีเดียว
(รอกดึงออกไปไกลอย่างเห็นได้ชัด) ด้วยฝีมือที่ฝึกมาอย่างดีแล้วจึงตกปลาซุท์สุกิขนาด 71เซนติเมตรขึ้นมาได้อย่างสบายๆ

"อา...สมกับเป็นคุณครูของผมจริงๆ" ลูกศิษย์กล่าวอย่างยินดีสุดๆ

ถึงจะน้อยกว่าสถิติที่เคยตกได้ไว้ 77 เซนติเมตรไปเพียงเล็กน้อย
แต่ก็เป็นปลาใหญ่ที่ตกได้เลยเลยขอถ่ายรูปที่ระลึกไว้สักนิดนึง

“อ๊ะ เนี่ยแหละ เนี่ยแหละ! ได้เห็นกับตาจริงๆเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย(หัวเราะ)”

ซากุไรมองดูโอโนะที่กำลังถ่ายรูปตอนถือปลาอยู่อย่างมีความสุข และคุณครูก็ได้บอกกับลูกศิษย์ว่า

"อย่าทำลายสถิติของผมละกันนะ"

เวลา 12.30น. ก็เริ่มทานไข่ต้มที่คุณครูเตรียมมาให้ แต่ซากุไรก็ดันเอาแต่ก้มหน้าก้มตาตกปลา บอกว่า

"เอาเวลาไปปอกไข่มันเสียเวลาเปล่าน่า"

หลังจากนั้น 15 นาที สุดท้ายก็ทนหิวไม่ไหวจนต้องมาร่วมวงกินไข่ต้ม ร้องตะโกนว่า

"อ๊ะ อร่อยยย!"

พอท้องอิ่มแล้วก็ลงมือตกปลากันต่อ ก็ผูกสายเอ็นเล็งปลาตัวที่ใหญ่กว่าเดิม
“ติดแล้วๆ!”
“อ๊ะ!!”
“หนีไปแล้วอ้ะ!!”
ปลาอุตส่าห์ติดเบ็ดแต่ว่าก็หนีไปได้ก่อนตกขึ้นมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
เวลาที่ตกปลาไม่ได้ก็จะปลุกใจกันด้วยคำว่า "โอโมโร่ววว!"
บนเรือที่ไม่มีผู้ใดตกปลาได้...ระหว่างที่ต่อสู้และคิดหากลยุทธ์กันนั้น ซากุไรก็มีท่าทางเหมือนรู้แจ้งเห็นจริงขึ้นมาว่า

"มนุษย์เรานี่ พอกิเลสความต้องการมันแสดงออกมานี่ไม่ดีเลยเนอะ...ที่ตกได้ตัวแรกนั่นน่ะใหญ่ที่สุดแล้วล่ะ"

15.20น.ผลการตกปลา สถิติคือโอโนะได้ 7 ตัว ซากุไรได้ 4ตัว การตกปลาสุดแสนโอโมโร่วก็จบลงเพียงเท่านี้
ทุกคนพากันเคลื่อนย้ายกลับเพื่อเอาปลาที่ตกไปทานกัน โดยเอาปลาตัวแรกขนาด59ซม.ที่ซากุไรตกได้กับปลาตัวที่สาม
ขนาด61ซม.ของโอโนะไปขอให้ที่ร้านช่วยทำให้ พออาหารทำเสร็จออกมาก็ลงมือชิมทันที

"ก่อนหน้านี้ก็เคยไปออกโลเกชั่นตกปลาทะเลเหมือนกัน แต่ว่าคราวนั้นใช้แหอวนน่ะ ยังไงของที่ตกเองมันก็อร่อยกว่าแหละเนอะ"

ต่อจากนั้นก็ตามด้วยชาบุชาบุปลาซุท์สุกิ
คาบุโตะยากิ (หัวปลาย่าง/อบ)

อะระนิ (หัวปลาต้ม)

ชิโอะคะมะยากิ(เป็นปลาอบ/ย่างเกลือ) ซุชิ และ อะระจิรุ (ซุปปลา)

กับอาหารอีกหลากหลายอย่าง ทั้งสองคนต่างก็รู้สึกปลาบปลื้มมากและทานกันอย่างเอร็ดอร่อย
นอกจากนี้ก็ยังทานปลาซะสะเอะกับปลาฮิระเมะที่ตกจากที่ร้านอีกด้วย

"วันนี้อาจจะเป็นวันที่ได้ทานปลาที่อร่อยที่สุดก็ได้นะ? (หัวเราะ)”

คือคำพูดจากซากุไรที่ทั้งอิ่มท้องและอิ่มความสุข (แน่นอนคุณครูของเราก็พอใจมากเช่นกัน) จากนี้ไปก็คือบทสนทนาของทั้งคู่!

โชจัง: แผนการวันนี้ ตอนที่ประชุมว่าจะทำอะไรกันดี บังเอิญคุณครูก็อยู่ใกล้ๆ ก็เลยเริ่มจากตรงนั้น ถ้าตอนนั้นคุณครูไม่อยู่ตรงนั้นละก็ ตอนนี้คงจะไม่ได้มาตกปลาด้วยกันแน่เลย
โอคุง: นั่นสิเนอะ
โชจัง: อา...ก่อนหน้านี้แอบมีละครด้วย ตอนแรกผมตกได้ แต่หลังจากนั้นคุณครูก็ตกขนาดที่ใหญ่ขึ้นไปอีกได้อย่างสุดยอดไม่มีที่ติ ไม่กล้าเทียบชั้นเลย...กับคุณครูน่ะ(หัวเราะ) ว่าแต่ในความคิดแล้ววันนี้คิดว่าเป็นงานหรือว่าเรื่องส่วนตัว(ไพรเวท)เหรอ?
โอคุง: (ตอบทันที) ส่วนตัวสิ!
โชจัง: (หัวเราะใหญ่)
โอคุง: วันนี้นะ ไม่ได้คิดอะไรสักอย่างเลยแหละ(หัวเราะ) ((เหมือนผ่อนคลายเรื่องงานและเวลา))
โชจัง: ในเรื่องเวลาวันนี้คิดว่าสั้นหรือว่ายาวล่ะ?
โอคุง: สั้นนะ ปกติแล้วจะตกประมาณ12ชั่วโมง
โชจัง: สุดยอดเลย~ ผมน่ะ ตอนนี้ชักจะเพลียๆแล้วล่ะรู้ไหม? ข้างในร่างกายก็รู้สึกเจ็บๆด้วย ขากับเอวก็ล้าสุดๆ
ต้องใช้แรงเยอะเหมือนกันนะเนี่ย
โอคุง: (ทำท่าเป็นโปรขึ้นมานิดนึง) ใช่ๆๆ เพราะงั้นที่ทำให้ตัวเองหิวไส้กิ่วเนี่ย...
โชจัง: แต่ว่าเอาเวลาไปปอกเปลือกไข่มันเสียเวลาเปล่านี่นา
โอคุง: ฮ่าๆๆ งั้นก็ต้องกินระหว่างเดินทางไปอีกจุดตกปลาอีกจุดสินะ
โชจัง: ว่าแต่คุณครูเนี่ยความอดทนต่ำเกินคาดนะเนี่ย ที่ยืน(บนเรือ)ก็ย้ายไปเรื่อย เหยื่อปลอมก็เปลี่ยนอยู่ตลอด ผมเหวี่ยงออกไปได้แค่ครั้งเดียวแต่นายปาเข้าไปสามครั้งแล้ว
โอคุง: ฮ่าๆๆ(หัวเราะ)
โชจัง: ตรงกันข้ามผมนะไม่ได้ย้ายที่ตกไปไหนเลย ตกที่เดิมตลอดดด อาจจะเป็นเพราะอย่างนั้นก็ได้แต่ว่าคุณครูเนี่ย...พออยู่บนเรือแล้วกลายเป็นหนุ่มแอคทีฟขึ้นมาเลยเนอะ(หัวเราะ)
โอคุง: ฮ่าๆๆ(หัวเราะ) ก็ประมาณนั้นแหละ เป็นพวกชอบย้ายที่มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
อย่างตอนเหยื่อปลอมของโชคุงหลุดออกไปผมยังขำเลย ที่ส่งเสียงว่า"ฟ้าวว"น่ะ ว่าแต่โชคุงนี่ช่างสังเกตเนอะ
อย่างผมเนี่ยช่วงแรกๆเวลาเกิดอะไรแบบนั้นก็คิดแค่ว่า "ลอยไปไกลแฮะ เยี่ยม!” น่ะ (หัวเราะ)
โชจัง: แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคุณครูจะมีเหยื่อปลอมมากขนาดนั้น เบ็ดก็ถึงขนาดเตรียมมาเผื่ือให้ผมด้วย เหยื่อปลอมก็เหมือนกัน ทั้งที่ผมทำหายไปตั้งสองอันยังไม่ว่าผมเลย สุดยอดเลยคุณครู
โอคุง: อันนั้นน่ะ ได้เป็นของขวัญจากตอนแสดงละครเวที ประมาณครึ่งนึงของทั้งหมดเป็นของที่ได้มาทั้งนั้นแหละ ตอนที่ถ่ายละครผมก็คลายเครียดด้วยการไปร้านขายอุปกรณ์ตกปลาอะไรอย่างนั้นด้วย
โชจัง: ว่าแต่...การตกปลานี่ก็เป็นการใช้เวลาที่ดีเนอะ จะไม่คิดอะไรสักอย่างเลยก็ได้ หรือจะคิดอะไรสักหน่อยก็ได้
โอคุง: แต่ของผมเป็น "ศูนย์" เลยละ เมื่อวันก่อนเกิดคิดขึ้นมาได้ พูดอีกทีก็คือ "ว่างเปล่า" อย่างสมบูรณ์
โชจัง: แต่ผมน่ะคิดนะ ปกติไม่ค่อยมีเวลาแบบนี้สักเท่าไหร่หรอก สนุกมากเลยล่ะ ไข่ต้มกับไส้กรอกปลาที่กินบนเรือก็อร่อยมาก ผมว่า ผมชักเข้าใจความรู้สึกคนที่ติดใจการตกปลาแล้วละ ก็คงไม่ให้ติดหนักขนาดคุณครูหรอก แต่คิดว่าก็อาจจะมีช่วงเวลาที่รู้สึกอยากไปขึ้นมา
โอคุง: โชคุงนี่ก็เป็นคนที่มีสมาธิจดจ่อดีนะ ก้มหน้าก้มตกปลาเงียบๆอยู่ที่เดียว ผมนะตกอยู่แค่ที่เดียวไม่ได้หรอก เดี๋ยวก็ต้องย้ายที่ นอกจากที่ตกแล้ว เหยื่อปลอมก็ต้องเปลี่ยนเรื่อยๆเหมือนกัน
โชจัง: ที่จริงก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ อย่างเวลาเปลี่ยนเหยื่อคุณครูก็คอยทำให้ด้วยนี่เนอะ วันนี้เหมือนคุณพ่อเลย (หัวเราะ) ก่อนเริ่มก็เกี่ยวเบ็ดให้ พอเสร็จแล้วก็ช่วยเก็บสายเบ็ดให้อีก ถึงขนาดที่ผมคิดว่า จะปอกเปลือกไข่ให้ด้วยรึเปล่าน้า...
โอคุง: เรื่องนั้นไม่ทำให้หรอก (หัวเราะ)
โชจัง: จริงง่ะ ที่เลือกมาตกปลาวันนี้นี่ถูกต้องที่สุดเลยล่ะ! ถ้าซาโตชิคุงไม่อยู่ก็คงจะไม่ออกมาเป็นรูปเป็นร่างอย่างนี้
ดีจังเลยเนอะที่อุตส่าห์มาด้วยความรู้สึกส่วนตัว
โอคุง: ที่ฝีมือโชคุงค่อยๆพัฒนาขึ้นมานี่ก็น่าสนใจนะ ตอนตกอยู่ๆผมก็ได้ยินเสียง “ชึบ” แบบที่โปรเค้าทำกันด้วยละ (หัวเราะ) วันนี้โชคุงตกได้ตัวแรกน่ะเจ๋งมากเลย ตัวใหญ่นั่นน่ะ
โชจัง: จะไม่ลืมเลยล่ะ ที่ได้แตะมือกับคุณครูและก็เจ้าของเรือ สุดยอดเลยที่สนุกสนานกันขนาดนั้น ไม่หยุดพัก ไม่ยอมแพ้จนถึงนาทีสุดท้าย
โอคุง: หุหุหุ (หัวเราะ)
โชจัง: ถ้าในรายการได้ไปด้วยกันทั้งห้าคนก็น่าจะสนุกเนอะ ใครจะตกได้มากที่สุด? อะไรอย่างนี้
โอคุง: นิโนะต้องเมาเรือแน่
โชจัง: อย่างไอบะจังเนี่ย ท่าทางจะต้องเริ่มด้วยการถามว่า “จะเหวี่ยงออกไปได้ไกลถึงไหนกัน?” แน่เลย
โอคุง: เป็นพวกที่พอตกได้ตัวใหญ่ครั้งแรกก็จะกลับทันทีเลยสินะ
โชจัง: รู้เลยว่าตกได้แป๊บเดียวก็คงจะเบื่อ
โอคุง: ใช่ๆ (หัวเราะ)
โชจัง: อย่างมัตสึจุน...ถ้าเกิดปลาที่ตกเกิดหลุดหนีไปได้ระหว่างจะดึงขึ้นคงจะโกรธแย่เลยเนอะ (หัวเราะ)
โอคุง: พอมาคิดดูแล้ว คิดว่าคงมีแต่โชคุงแหละที่ไปด้วยกันได้
โชจัง: หมกมุ่นไปซะแล้ว จริงๆนะ สนุกสุดยอดเลย
โอคุง: โชคดีจังเลยที่อากาศดี!
โชจัง: ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว วันนี้สุดยอดมากเลยครับ!


ระดับความพึงพอใจของการทำตามความฝัน
"ให้สองล้านเปอร์เซ็นต์เลย ตอนนี้กำลังติดอ่านการ์ตูนอยู่ ก็เลยมีเลขนี่โผล่ออกมาน่ะ(หัวเราะ)
อ๊ะ แต่ว่าสองล้านนี่มันดูบ้าไปหน่อย ขอเป็น100%แล้วกันนะครับ...สี่ชั่วโมงครึ่งดูราวกับ
พริบตาเดียวเอง โอโมโร่ว มาก(หัวเราะ) จะมาอีกครั้งนึงให้ได้เลย"