SAKURAI*OHNO

15 พ.ค. 2551 20.42

หลายครั้งเวลาที่ตัวเองนั่งเหม่อตาลอยไปเรื่อยระหว่างที่กำลังทำอะไรก็ตามอยู่

ตอนนั้นคือช่วงที่เราจะชอบใช้ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองไปเรื่อยๆ

โดยมากก็มักเป็นเรื่องที่ตัวเองกำลังเป็นกังวลอยู่ ไม่ก็เป็นเรื่องที่นึกเสียใจว่าควร/ไม่ควรทำลงไปในอดีต

ทั้งๆที่เป็นการเสียสมาธิและก็เวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์ที่สุด ตัวเองก็กลับไม่ได้เรียกสติตัวเองกลับมาเลย

มันเป็นเพราะความเหยาะแหยะของเราเองนั่นแหละ

ควรจะจัดการกับมันยังไงดี??

พอคิดเริ่มจะถอดใจแล้วก็ไม่หวังอะไรกับการสอบอีกต่อไปแล้ว

ก็ดันมีเรื่องมาสะกิดใจทำให้มันยอมไม่ได้

ถูกดูถูก 

นั่นแหละ แม้คนรอบตัวจะชอบบอกว่า "เก่งอยู่แล้ว ทำได้อยู่แล้วน่า" แต่ตัวเองก็ยังไม่มั่นใจ

พอเจอคนจี้ถูกจุด มันก็เลยเกิดอารมณ์ยอมไม่ได้ขึ้นมา

เรียกว่า อีโก้สูง ได้รึเปล่า??

มันไม่อยากให้ใครดูถูกเลย ในสิ่งที่เราสามารถทำได้

ฉันก็มีสมองเหมือนพวกแกนั่นแหละ

ในที่สุดแรงฮึดมันก็มา จากสายตากับคำพูดสั้นๆ (บวกสายตาอีกนิดหน่อย) 

ของคนที่ที่จริงเราก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่

จะบอกว่าพอใจในสิ่งที่เขาพูดมันก็คงจะเป็นการโกหก

แต่ว่าก็ขอบใจนะ ที่ทำให้ฉันอยากสู้ ในช่วงเวลาที่กำลังจะมาถึง

ฉันไม่ยอมแพ้ใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละ!!

และสำหรับตัวเอง... จำความเจ็บใจนั้นไว้จนกว่าจะถึงวันนั้นนะ

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวการคิดแต่ไม่ได้ทำที่พี่แอนลงไว้ในบล็อกนะคะ

ทำให้คิดอะไรได้มากเลย ไม่ใช่แค่เฉพาะเรื่องสอบ แต่กับทุกๆเรื่องในชีวิตจากนี้ต่อไป

แค่คิดดีคงไม่พอ มันต้องทำด้วยสิเนอะ นั่นแหละ

絶対にあきらめない！！！！！！！！！！

ปล.ไม่มีเวลาให้มานั่งสับสนฟูมฟายแล้วรู้ไว้ซะ!